શબ્દો ‘શમા’ના, વિચારો હૈયાનાં..

આજે ઑફિસથી ઘરે જઈશ ઉમંગે-ઉમંગે,
સજાવીશ ‘રાખી’ની થાળી ઉમંગે-ઉમંગે.

મૂકીશ ચપટી કંકુ ને સાથે ચપટી ચોખા;
કહીશ – આપણે ક્યાં છે અંતરથી નોખાં?

આજે ‘રાખી’,છલકે આંસુ બની પ્રેમ બહેનાનો;
જોઇયે છે પ્રેમ,બાકી મને શોખ ક્યાં છે ગહેનાનો?

રેશમી દોરી છે, પણ ગાંઠ મજબૂત છે;
આપણે દૂર છીએ, પણ સંબંધ સાબૂત છે.

૩ જુન, ૨૦૦૨ – કેનેડા આવતાં પહેલાં -

યાદ છે બાંધી’તી રાખડી,ને ખવડાવી’તી થોડી મિઠાઈ;
કેવી ભરાઈ હતી આંખડી ,ને પછી લીધી’તી વસમી વિદાય.

યાદ કરું તો ઉમટે છે આંખમાં આંસુનો દરિયો,
પણ હવે તો હું  જ મુસાફર ને  હું જ  ખેવૈયો!

જાતે જ ખોબલો ભરું મોતીનો, ને જાતે જ લુછી લઉ મારાં આંસુ,
શી ખબર ‘શમા’, આવતી સાલ ફરી વહાવવા પડે આ આંસુ.

દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’,૨૮ ઑગષ્ટ ૨૦૦૭-’રક્ષાબંધન’

હાઈકુ – ૧

ટપકે આંસું,
બને દરિયો ખારો-
મને ના ગમે.

હું લખ્યા કરું,
તમે છુપાવ્યા કરો-
એ થોડું ચાલે?

તારી ઝુલ્ફોં
કાળું વાદળ,તારો
ચહેરો ચાંદ.

આંખે બાવળ,
હૈયે ઉઝરડાં, એ
ઉગાડી ગયો!

ઉર્મિતોફાન-
હૈયાનો કાંઠો તોડી,
ઉમટી પડ્યું.

મારી હેતનું
નાજુક ફુલ, તારું
હૈયું પથ્થર!

નયન દ્વારે
આંસું વહેતાં,એ છે
કેવો નિર્લજ્જ.

પ્રેમનું બીજ
વાવી, મેં પાક લણ્યો
બેવફાઈનો.

દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’, ૨૩ ઑગષ્ટ ૨૦૦૭