શબ્દો ‘શમા’ના, વિચારો હૈયાનાં..

આ ઘર,આ ઑફિસ,આ ગાડી, ક્યારેક તો કંઈક બદલાવ મળે.
મારે તો જવું હતું ચાંદની પેલે પાર, પણ એવું વિમાન ક્યાં મળે?

આ કોયલ,આ બગીચો,આ વાડી,ક્યારેક તો નવું મધુવન મળે,
મારે તો માણવી હતી સુગંધ આરપાર, પણ એવું સુમન ક્યાં મળે?

આ ઉલફત,આ નફરત,કાયમ મને નડી, ક્યારેક તો કોઈ જુદો ભાવ મળે,
તેને બધું સોંપીને થઈ જઉં નિર્વિકાર, પણ એવો ‘ભગવાન’ ક્યાં મળે?

આ રાહ,આ દિશા,આ મંજિલે કાયમ જતી,ક્યારેક તો નવો કાફલો મળે,
મારે તો ઉડવું છે-આકાશ છે પારાવાર, પણ એવી પાંખ ક્યાં મળે?

લોલુપ નજરે જોતી,સૌંદર્યને અવગણતી, ક્યારેક તો જુદો ભાવ મળે,
વસી જવા ચાહું શમણું બની અંદર, પણ એવાં નયન ક્યાં મળે?

આ છળ,આ માયા,આ ઈર્ષા જીવને જડી, ક્યારેક તો કંઈક સદભાવ મળે,
કરું અર્પણ મન;કરું પૂજા જીવનભર, પણ એવો ઈન્સાન ક્યાં મળે?

આ મન,આ હૈયું,આ જ દિલ,ક્યારેક તો મને મારું જ જીવન મળે,

કદાચ કરી દેતી તારે નામ ‘શમા’, પણ એવી ધડકન ક્યાં મળે?

‘શમા’, ૧૧ સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૭

સમય સરે;
રેશમી રેતી સમો,
વેડફવો ના.

વૃંદાવન છે
દિલ મારું, તું કાનો
કામણગારો!

શબ્દપ્રવાહ-
લાગણીને કિનારે,
ધસમસતો !

રચ્યું જેને મેં
‘હાઈકુ’ કહી,મારે
હૈયે વળગ્યું !

કવિ રમતા
શબ્દોની રમતે,હું
જોઈ રહેતી!

ટવીન ટાવર્સ,
ઘૃણાસ્પદ ઘટના,
માનવતા ક્યાં?

હજારો મરે;
હું જિંદગી જીવું છું,
લાચારપણે !

દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’, ૧૧મી સપ્ટેમ્બર , ૨૦૦૭

ફૂલની રક્ષા
કંટકો કરતાં, એને
બધાં વગોવે.

કેટલું મારા
મનને સમજાવું?
મારું ના થતું!

રણ શબ્દોનું
અફાટ, હું તો તેમાં
ચાલ્યા જ કરું!

બધી વાતોનાં
સરવૈયાં? જિંદગી
ગણિત નથી!

ચાર અક્ષર
લખ્યા એટલે હાઈકુ?
શું તમે પણ?

માદક પ્રેમ,
એથી માદક પ્રેમી,
એથી વધું શું?

કાન્હા – તારી લીલાનો ક્યાં કોઈ પાર છે?
ને આમ જોઈયે તો તારું ક્યાં કંઈ ખાનગી છે?

જગ-જાહેર તો છે; તારી લીલા -

શરુ થઈ કંસના કાળા કારાવાસમાં
કે વસી વાસુદેવ-દેવકીના શ્વાસમાં.

તને છોડતાં તેમણે છોડેલાં નિશ્વાસમાં
કે તને પામનારાં જશોદા-નંદનાં આનંદમાં.

ખળ ખળ વહેતી કાળી કાલિંદીના વહેણમાં
કે તેં  ચોરી-ચોરી ચોરેલાં યશોદાના માખણમાં.

તારી દિવાની;ભાન-ભૂલેલી ગોપીઓનાં મટકાંમાં
કે તારાં નામની સહિયારી;બાવરી રાધાના લટકાંમાં.

તારાં ગોપીઓનાં વસ્ત્રાહરણની સાક્ષી પૂરતાં કદંબનાં એક-એક પર્ણમાં
કે દ્રૌપદીનાં તેં પૂરેલાં ચીરની સાક્ષી પૂરતાં ઈતિહાસનાં એક-એક પન્નામાં.

માથે મોર-પિંચ્છ ને ઘેલી કરતી વાંસળી નાં સૂરમાં
કે તારાં રુપ જેવાં રુપાળાં નેણેથી નીતરતાં નેહનાં પૂરમાં.

કાલિંદીમાં દેકારો મચાવનારાં કાળી-નાગનાં દમનમાં
કે તારી પટરાણી, મદમાતી  રુકમણીનાં દામનમાં.

કદંબનાં એક-એક પર્ણમાં અને વૃંદાવનનાં કણે-કણમાં,
કે તારી વ્હાલી,તારી ચહૈતી,તેં ચરાવેલી ઘેનુનાં ઘણમાં.

‘કુરુક્ષેત્ર’માં અર્જુનને દીધેલાં ‘ગીતા-બોધ’નાં અઢાર અધ્યાયમાં,
કે તેં કૌરવોને પછાડવાં રચેલાં ભૂલ-ભૂલામણાં ચક્ર-વ્યુહની કોઠા-સૂઝમાં.

યાદવોને મળેલો શ્રાપ અને રચાઈ યાદવા-સ્થળી -

ક્યાં તારું પીપળનાં વ્રૂક્ષને અઢેલીને સૂઈ જવું,
અને ક્યાં એક ભવ્ય ‘કૃષ્ણ યુગ’ નો અંત આવવો?

પણ ખરે – તારું વચન યાદ આવ્યું,

જ્યારે જ્યારે ભારતમાં – જગતમાં ધર્મનો નાશ થાય છે,
સત્ય અને ધર્મની રક્ષા કાજે તારો ફરી અવતાર થાય છે!

દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’ , ૫ સપ્ટેમ્બર ૨૦૦૭, ‘જન્માષ્ટમીનું પારણું’