શબ્દો ‘શમા’ના, વિચારો હૈયાનાં..

‘કેમ છો’ પૂછીને કાળજે કટાર ભોંકવાની જરુર ક્યાં હતી?

મારી લાશને તો કાંધો આપવાના નહોતા તમે,
અમથા ‘ક્યા રસ્તેથી લઈ જશે’, પૂછવાની શું જરુર  હતી?
 
દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’,૫ ઓક્ટોબર, ૨૦૦૭

કહયું હતું ને મેં તને,
કે વાદળ બનીને વરસ નહીં ?

હવે હું ‘ડ્રાઈવ’ કઈ રીતે કરું?

કાચ પર પડી રહેલાં એક-એક બુંદ મહીં પણ
તારો ચહેરો જ નજર આવે છે !!!

દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’ ૫ ઓક્ટોબર, ૨૦૦૭

પોતાની બેવફાઈને ખૂબસુરત બહાના હેઠળ ઢાંકતા રહ્યા એ,
અને અમે એવા નાદાન કે અમારી વફા પણ પૂરવાર ના કરી શક્યાં !

દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’  ૨ ઓક્ટોબર, ૨૦૦૭

હા, રોજ સવારે સુરજમુખીની જેમ ખીલું છું હું,
અને રોજ સાંજે સુરજમુખીની જેમ કરમાઈ જાઉં છું હું.

કદાચ મારી ભુલ હતી કે -
તને સુરજ માની લીધો હતો મેં.

દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’,૨૬ સપ્ટેમ્બર  ૨૦૦૭

ઓ દરિયા…

સારું હતું કે મારાં અશ્રુઓ પણ ખારાં હતાં,
નહીં તો એટલી હતી તાદાત કે -
તું પણ મીઠો થઈ જાત…ઓ દરિયા.

મને શું ખબર કે,તું જલે છે મારી પ્રીતથી,
તું મિટાવતો જશે તારી લહેરથી,
નહીં તો રેતી પર નામ ‘એ’નું લખત નહીં…ઓ દરિયા.

સારું હતું કે તને નહોતી ખબર -
પ્રીતમને પામવા દોડી જવામાં કેવી છે ધન્યતા!
નહીં તો આવતા જનમમાં -
તું પણ નદી થઈ જાત…ઓ દરિયા.

પ્રેમમાં હંમેશા છૂટ નહીં,થોડું બંધન અનિવાર્ય છે.
સારું છે તને ય ખબર છે;માન-મર્યાદા શું છે?
નહીં તો માઝા મૂકીને -
તું પણ ધરતીને ધમરોળ કરી દેત…ઓ દરિયા.

કાશ,મને ખબર હોત કે
તને પણ પ્રિય છે મિલન - વિરહ નહીં,
ક્ષિતિજ પરના ધરતી-આકાશના મિલનનો -
તને એકલા ને જ સાક્ષી બનાવત હું…ઓ દરિયા.
દીપ્તિ પટેલ ‘શમા’, ૧૦ ઓક્ટોબર ૨૦૦૭